Biens

Sugar sweet :)

Enige tijd geleden (26 mei dit jaar) haalden we 2 konijntjes uit het asiel.
Superleuke beestjes die de beste verzorging kregen.
Helaas bleek dit voor een van hen niet genoeg. Het dametje overleed ruim 2 weken later. Ze was of te jong of had wat onder de leden, wie zal het zeggen. We hebben alles gedaan we konden maar Lola heeft het niet gered helaas.

Gezien het feit dat konijnen groepsdieren zijn waren we als snel tot de conclusie gekomen dat Nelis (het overgebleven mannetje)  niet zijn leven alleen moest slijten.
Wanneer en hoe en waar... we wisten het nog niet maar er zou een nieuw vriendinnetje komen voor Nelis.

Nu een paar mnd later waren we toch echt op zoek. Gezien het karakter van Nelis moest het geen volgzaam klein onderdanig meiske zijn maar een behoorlijke tante die van zich af kon bijten. Die zich letterlijk en figuurlijk het kaas niet van haar brood liet eten.

En haar... die dame hebben we gevonden. We hebben haar gister opgehaald.
Mag ik jullie voorstellen aan Hannah die we omgedoopt hebben tot Sugar :) alsin Sugar Sweet.
Een pittige dame die haar mannetje staat. Net als haar bazinnetjes :)

Gister is er de nodige tijd in gaan zitten. Konijnen kun je nl. niet zomaar bij elkaar zitten zoals velen denken. Nee er moest gekoppeld worden.

De koppeling begon in de opvang, opvang Jamies in Hilversum,  onder de deskundige leiding van Laura werd Nelis bij zijn eventueel toekomstige vrouw gezet. Hannah, de vrouw in kwestie (een Duitse hangoor) 3 keer zo groot als ons manneke was in alle fronten de bazin. Even niet kijken en je zag maar 1 konijn. Ze lag er bovenop, onze Nelis was volkomen verzwolgen haha. Na dit een uurtje aangekeken te hebben besloten we (dochterlief en ik) de dame mee naar huis te nemen.
Normaal gaat de koppeling verder op neutraal terein, dit om ze 'gelijkwaardig te maken', en de een geen voordeel te geven op de ander. In ons geval zou het anders gaan. De koppeling zou plaats vinden in de ren van Nelis. Dit omdat anders de dame in kwestie de boel zou gaan overheersen.

Zo gezegd, zo gedaan :) En nu anderhalve dag later hebben we een fantastisch setje konijnen in de ren. Een kleine zwarte dominante heer en een grote grijze eigenwijze dame :)

Als onze nieuwe dame wat meer gewend is zullen mooie close ups volgen, ze is erg fotogeniek.

Byzondere dag gevoel...

Als kind jarig zijn, dan wakker worden met zo'n blij gevoel dat iets leuks gaat gebeuren.
Zo'n gevoel wat alles overheersd en wat door je hele lichaam een warme bron van optimaal geluk is.
Ik noemde het vroeger altijd, het byzondere dag gevoel. Anders kon ik het niet verwoorden.

En met dat gevoel werd ik vanmorgen wakker. Mijn glimlach was er van oor tot oor, zelfs voordat mijn ogen de ochtend hadden aanschouwd. Mijn buik vol vlinders, mijn hart bonzend en mijn gedachtes al ver vooruit in de tijd. Was het al maar zover, nog even geduld. Het gevoel is zo sterk dat geduld moeilijk op te brengen is. Ik maak er maar even gebruik van vandaag, even als een vrolijk zonnetje het huis doen, zingend en dansen met de stofzuiger en dweil, even mijn blije gevoel de ruimte geven.

T voelt heerlijk, en dat mag ook wel als ik terugkijk op de afgelopen dagen. Ik gun het mezelf en neem het er even lekker van.

Het is mijn byzondere dag gevoel.

The bitch

 

Laat op de avond, wellicht door emoties overmand maar het zei zo...

Ik kan het doodzwijgen zoals eerdere jaren.... maar ik kan het ook op het virituele papier zetten.
Wie of wat het leest, het zal me echt nog een zorg zijn.
Wordt het tegen me gebruikt, so be it. Ik ben een moeder, in hart,ziel en nieren en dat veranderd nooit. Wie of wat daar ook tussen wil komen, je moet eerst langs mij heen wil je bij mijn kinderen komen en geloof me... dat gaat je niet lukken.

Als oer moeder, je kinderen 3 weken niet horen, zien, voelen, ruiken is gek-makend.
De eerste week denk je, ach ze zijn op vakantie, ze hebben het leuk. De tweede week denk je,  zullen ze ziek zijn, zal er iets aan de hand zijn ?
De derde week, ga je twijfelen, twijfelen aan iedereen, mogen ze niet bellen, mogen ze niet komen ze zitten immers maar een paar straten verder ? Twijfelen aan jezelf. Vooral twijfelen aan jezelf... Willen ze niet... willen ze niet bellen, willen ze niet langskomen. Ben ik dan zo'n bitch ? Ben ik zo'n slechte moeder.

Ik heb zelf expres geen contact opgenomen omdat ik de vakantie aan de andere kant niet wilde verstoren, niet wilde storen op momenten waarvan ik niet wist wat er gaande was. Niet opeens op een super leuk moment de storende zender zijn. Hun vakantie, niet de mijne dus ik weet niet hoe en wat er speelt en gaande is. En daarbij was de afspraak net als vorige jaren, gewoon in ieder geval eens per week even contact met je moeder, een kattenbelletje... teveel gevraagd ? Blijkbaar wel.

Mijn moedergevoel, mijn gevoel over mezelf wordt de laatste weken hard de grond ingeduwd, ik ben een emotioneel wrak die smacht naar de aanraking, de stemmen, de geur en de geluiden van de kinderen.
Ik heb alleen de foto's nog... ik hoor het mezelf denken.

*cynische grijns*

De tranen rollen over mijn wangen en sla mezelf voor mijn kop maar het is de waarheid. De waarheid die ik maar eens op papier zet.

Nogmaals, kom maar... gebruik het maar, noem me wat je wilt maar ik weet beter. En zal dat ook niet meer onder stoelen of banken schuiven.
Ik ben de moeder van de meiden. Dat je dat graag anders gezien had, is niet mijn probleem maar het jouwe. De meiden weten beter... en ik ook en velen met ons.

je (goddank) ex

en nee, morgenochtend geen edit. Deal with it.

Aftellen.

Meiden, speciaal voor jullie :)
Morgen is het leven weer zoals het hoort te zijn.
Samen... x, hou van jullie.

Fuck, lees je eigen log niet...

Vakantie...

Ik ben blij :)

Nog 65 uur... en dan kan ik mijn meiden weer in mijn armen sluiten. Ze kussen tot we er bij neervallen.
Heb ze op dit moment al ruim 18 dagen  niet gezien, niet gesproken, niet gevoeld, niet gekust niet gehoord....

Waanzin... in een normale situatie. In de mijne blijkbaar niet.
Een scheiding doet rare dingen met een mens.

Ik ben n tweede moeder de gans, waarschijnlijk niet goed maar thats me... mijn kinderen zijn mijn leven, mijn meiden zijn mijn alles... nu..en voor altijd.
18 dagen zonder mijn kinderen, nee ik mag niet liegen, het gaan er 21 worden.

Tja... what you give is not always what you get...

Maar goed, maandag, maandag middag stipt 15.00 zullen ze mijn autootje instappen. Geen seconde eerder... wrs, iets later...

En dan, dan zal ik me gewoon aan mijn afspraak houden, 1 maal per week in ieder geval papa bellen.
Is hij er niet, spreek je maar in zodat hij jullie kan horen.

edit : Na een goede nacht slaap even mijn harde woorden bijgesteld. Overal is een reden voor en dat zal nu ook wel zo zijn. Telefoon stuk, geen bereik,nummer vergeten, noem maar op....

Doe ik wat ik wil en wil ik wat ik doe?

Alweer even geleden, inmiddels een jaartje ouder en heel wat gebeurt.
Manlief is wegbezuinigd en loopt thuis, zoekt leuke baan in ict.
2 konijntjes uit het asiel gehaald, me verbaasd over sommige mensen, me nog erger verbaasd over weer andere mensen, druk aan het twitteren geslagen, daar weer leuke mensen ontmoet dus al met al... lekker bezig geweest.

De reden dat ik niet geschreven heb, tja zeg het eens.

Ben mijn leven aan t overdenken de laatste tijd. Doe ik wat ik wil en wil ik wat ik doe ?
Het is er dan toch van gekomen, zou ik volwassen worden ? Het werd tijd :-)

Doe ik wat ik wil en wil ik wat ik doe ?
De laatste tijd gaan die gedachtes me constant door mijn hoofd.
Een vriend vroeg me laatst, " als je nou los van inkomsten, los van praktische mogelijkheden, kijkt wat je het liefst zou willen doen". Als je daar nou eens over nadenkt en een begin maakt dan komt de rest vanzelf wel. Eerst moet je doen wat je echt leuk vind.

Hij heeft gelijk, je moet doen wat je leuk vind, een begin maken en dan komt de rest vanzelf.
Ik gooi geen oude schoenen weg voor ik nieuwe heb maar ben wel hard aan het overwegen om een switch te gaan maken.
Een switch op verschillende gebieden, hoe en wanneer ik daar invulling aan ga geven weet ik nog niet. Op het moment zit het in mijn hoofd en laat ik het niet los.
Zodra ik er enige concretere vormen aan kan geven zal ik het delen maar tot die tijd laat ik mijn gedachtes mijn speurtocht leiden.

4 mei, wat betekend het nog?

Als je aan een willekeurig kind van 10 of ouder vraagt wat er is op 4 mei kunnen velen je geen antwoord geven. Je leest in hun ogen de verbazing en onwetendheid.
Dat ze niet precies kunnen vertellen hoe alles in elkaar steekt verbaasd me niet. Wat me wel verbaasd is dat velen echt niet weten hoe of wat. Dodenherdenking ? Wat is dat ?

Mijn dochter van 10 kwam 2 weken geleden thuis met het verhaal dat ze zich had opgegeven op school om een krans te leggen. Een krans bij het oorlogsmonument.
Een half uur later belde de directrice van school om toestemming te vragen.

Geen haar op mijn hoofd die een seconde getwijfeld heeft. Natuurlijk mag ze dat, moet ze dat doen als ze dat graag wil. Ze wil het graag, ze weet waar het voor is, ze heeft de boodschap begrepen. Ze is niet gepuched, ze doet dit volledig uit haar zelf. Ze mag kiezen, ze heeft de vrijheid om ja of nee te zeggen.
Een vrijheid die lange tijd helemaal niet vanzelfsprekend was.
Had ze deze vrijheid niet, had ze geen krans kunnen leggen vanavond. Hadden we niet even stilgestaan bij...
Hadden we vanavond niet stilgestaan, had mijn dochter of een dochter of zoon van iemand anders vanavond geen krans gelegd dan hadden we geen vrijheid gekend.

ik ga slapen..

uit de ouwe doos...

ik ga slapen, ik ben moe
sluit mijn beide oogjes toe
here houdt ook deze nacht
over mij getrouw de wacht
Amen...

Hier geen sensuur

Karst T ...  ??? hoezo sensuur, rot op met de achterlijke persoonsbescherming, privacy en noem maar op. Die mensen vlogen voor het oog van alle wereldburgers door de lucht verdomme.

wat dacht je van richard karst tates

hersendood, mag ik je ruilen voor een ander die ooit hersendood was en nooit meer bij me terugkwam?